Siedzę nad kubkiem kawy i rozmyślam. Patrzę na tego dzieciaka, co o dziwo jeszcze śpi. Przez sen gada "jestem tulistworkiem!". Uśmiecha się. Szuka mnie rękami, bo jak zwykle nad ranem odbyła się wędrówka pt. "maminku już się naspałam sama, teraz z Tobą". A ja, jak zwykle, gdy przypadkiem się wyśpię i nie zostanę obudzona w sposób brutalny, mogę na spokojnie nacieszyć się moimi uczuciami do niej. Bo jak wyspana jestem, a nikt po mnie nie skacze, ani nie drze się do ucha, to łatwiej te uczucia usłyszeć. Mocniej poczuć.

Chciałabym żeby kiedyś umiała do mnie przyjść w każdej sprawie. Żebym zasłużyła na jej zaufanie. Żeby miała świadomość, że jestem. Zawsze. Niezależnie od sytuacji. Żebyśmy umiały się dogadać. I wiem, że będziemy się kłócić. Że będzie miała mnie serdecznie dość. Że będzie mnie nienawidzić za zasady, które czasem wydadzą się jej rażącą niesprawiedliwością. Wiem, że nie raz popełnię głupstwo, zrobię coś nie tak, użyję nie tych słów.
Ale... Chcę żeby wiedziała, że jest dla mnie ważna. Żeby nigdy nie miała wątpliwości, że ją kocham. I że dla niej jestem gotowa zrobić praktycznie wszystko.

Chciałabym być dla niej dobrą mamą.


I siedzę dalej nad tym kubkiem kawy. I patrzę dalej na to moje szczęście, co jak się tylko przebudzi będzie dawało tak w kość, że będę prosiła, by już wieczór był. Jak będzie miała "dobry" dzień to będę krzyczeć, wychodzić do drugiego pokoju, czy powtarzać jedną prośbę po 100 razy ze łzami w oczach. Ale... Ale naprawdę chcę być dla niej dobrą mamą. Codziennie.