Jak ja Cię rozumiem...

Rozumiem Cię. Każda z nas potrzebuje tej chwili dla siebie - nie jesteśmy przecież maszynami.

Tak to jest jak spędza się 24h z dzieckiem :)

Dacie razem przez to przejść !

Podpisuję się i ja... bardzo Cię rozumiem :)

ulżyło mi, myślałam, że tylko ja krzyczę na swoje dziecko, płaczę po nocach z bezsilności, żem osaczona przez te dwie małe istoty.
pocieszające jest to, że my tez tacy byliśmy i nasze szkraby z tego wyrosną.

Ja już kiedyś to pisałam. Bycie Matką przeobraża nas w jeden, wielki, chodzący Wyrzut Sumienia. To jest po prostu jakaś masakra. Wyrzucamy sobie, że mamy potrzebę być czasem sobą....trochę egoizmu odnaleźć w Matce.... i ile razy to zrobimy, tyle razy sobie potem będziemy zarzucać, że coś dziecku odebrałyśmy . Nie wiem czy jest na to jakiś sposób. Ale wiem jedno - jak się czasem nie przeobrażę w Siebie z Matki, to zwariuję w końcu. To już lepiej być egoistką, niż wariatką :P

Przysłowiowego "konia z rzędem" temu, kto pokaże Mamę idealną lub idealnego Tatę. Tak się po prostu nie da. Bo obok bycia rodzicem jesteśmy nadal jednostka indywidualną, mającą własne potrzeby niekoniecznie krążące wokół dziecka. I myślę, że to nic złego.
I ja wiecznie mam wyrzuty sumienia, że niepotrzebnie podniosłam głos, że za długo siedziałam nad innymi pracami w domu, że można więcej i lepiej, a ja taka beznadziejna podołać nie mogę... I nadal szukam "złotego środka".
Ale patrząc na Fiołka widzę, że jednak chyba daję radę :)
I Ty dajesz radę i jesteś dla Demolki super Mamą ;)
Pozdrawiamy.

Chciałoby się rzec: ot, życie....
Ta która nigdy nie wrzasnęła, niech pierwsza rzuci kamieniem. Od razu także we mnie ;)

Wiesz kochana, każda z nas tak ma, każdej siadają nerwy, każda potem sobie myśli że jest złą mamą, że coś nie tak z nią, że nie powinna tak postąpić, że jej wina ale niestety na to recepty nie ma. Takie życie, w każdym bądź razie, jakie byśmy nie były i tak jesteśmy najlepszymi mamami dla naszych dzieci i to powinno pocieszać :) że i tak prędzej czy później przyjdą się przytulić właśnie do nas ;)

ja tez tak mam, ze jak Mlody zasnie to mysle o tym, ze nie bylam z nim na dworze- bo mi zimno, bo nie dalam mu obiadu (jeden je w zlobku)- bo mi sie nie chcialo, ze dzisiaj nie bawilam sie z nim autem, ze nie nalozylam mu paputkow, ze chcialam chwile posiedziec w spokoju na komputerze i puscilam mu bajki zeby miec swiety spokoj, a przeciez moglam sie z nim pobawic. balam sie to komus powiedziec, ale widze, ze nie jestem osamotniona w tym, ze na koniec dnia mysle ile moglam zrobic, a czego nie zrobilam. :)
i mimo, ze Mlody ma dopiero rok, juz kilka razy na niego nakrzyczalam, a bo to wyciagal ziemie z kwiatow i ja jadl, a to, ze wyciaga sztucce z szafki, ucieka na schody, a potem te wyrzuty sumienia, ze przeciez on jeszcze nie rozumie, a ja krzycze...

Daj spokój, ja też nie cierpię klocków, Tymon co najmniej dwa razy dziennie się potknie i przewróci i krzyczę... I też mam wyrzuty sumienia. Ale mi pomaga psycholog, który uparcie powtarza. Masz prawo do złych emocji, Twoje potrzeby są ważne, a zaniedbane.