Pewnie, że możliwe :) Studia zaczynałam z półrocznym Starszym, nie chciałam przerwy po maturze, bo się jej bałam - bałam się, że nie wrócę. W trakcie lic zaszłam w drugą ciąże, co by Starszy sam na świecie długo nie był - więc dyplom pierwszego stopnia odbierałam jako matka dwójki Juniorów. A za ciosem magisterka - bo bałam się przerwy. Przeszkodą był brak jakiejkolwiek babci czy dziadka pod ręką - byliśmy sami, ale Małżon obrotny i zaradny - dwójka maluchów nie była mu straszna :) Fajnie było ;)

Ja w tym roku zaczęłam studia. Nie żałuję :) Ale też jestem obok grupy, bo ciężko mi w nią wejść. Niektórzy, to ewidentnie jeszcze dzieci są ;)

A ja podyplomówke robiłam z Bąblem w brzuchu... Ha i to co nieraz wybiegając na przytulanki z Panią Muszla Klozetową. A teraz idę na kurs od grudnia.

Podziwiam i gratuluję determinacji Elu! :) Odważna z Ciebie kobieta!

Jakby mogło być inaczej - kobiety są silne :)
Ps. Ja na swoją bałaganiarę czekałam półtora roku

hey, bravo!!! Wszystko jest możliwe:). U mnie było mniej więcej tak: skończony licencjat, ślub, praca i studia mgr, ciąża nr 1, studia, poród, studia, powrót do pracy, ciąża nr 2 (tym razem podwójna), studia, poród, studia i po studiach :). Studia II stopnia robiłam 4 lata, ale najważniejsze, że się udało. Tak jak ty studiowałam na dziennych. Obecnie jestem na urlopie macierzyńskim. Przed nazwiskiem mgr i trójka dzieci na koncie:).
P.S. Obie ciąże planowane, ale liczba dzieci nas zaskoczyła hehe:)
Pozdrawiam i w wolnej chwili zapraszam do siebie www.MAMAgaskar.bloog.pl

Super! Podziawiam chęci, zapał i determinacje. Podzieliłabyś się trochę tą energią :))

Gdyby nie to, że straciłam dwoje dzieci to też byłabym mamą na studiach :) też bardzo chciałam mimo, że dziewczyny patrzyły na mnie jak na jakąś szaloną... a życie i tak zweryfikowało plany i dało nam Krzysia po ukończeniu studiów :) podziwiam Cię :) i zawsze Ci to mówiłam, że jesteś bardzo silną kobietką :)

Hej. Zdajesz sobie chyba sprawę, że i tak jesteś szczęściarą? Nie każda uczelnia (szkoła może tak) byłaby aż tak przychylna dla młodej mamy, a koledzy pozazdrościliby i notatek byś nie otrzymała. Cieszę się jednak, że nie wszędzie króluje zawiść i chamstwo.
Wpadka zrujnowała mi życie, chociaż nigdy nie planowałam studiów, a kończąc pisać ostatni egzamin byłam w 6 miesiącu ciąży, ale byłam mega zła będąc przekonaną o tym, że kończy mi się kobiece życie. Nawet nie wiecie jak odżyłam po porodzie. Schudłam, zaczęłam regularnie ćwiczyć, kupuje sobie w końcu ubrania i kosmetyki, dbam o siebie i studiuje w angielskim collegu. Choć nie pracuję to wiem, że mogę wszystko choć to mój bąbel jest najważniejszy. Planuje już następnego brzdąca :D
Trzymajcie kciuki tak jak ja trzymam za Was.

Z dzieckiem nigdy łatwo nie będzie, ale da się i przy tym pozostańmy!

Ja w tym roku zaczęłam magisterkę, i trochę żałuję, że miałam dwa lata opóźnienia, że nie zaczęłam po roku. Bo teraz to ciężko trochę jest mi się odnaleźć, nie dość, że mam dziecko jako jedyna to jeszcze dwa lata różnicy pomiędzy mną i resztą.

Sporo daje wsparcie innych i zrozumienie. U mnie tego później zabrakło i studiów nie dokończyłam :(

Adamski w brzuchu pisał ze mną pracę magisterską, którą broniłam już sama miesiąc po porodzie, a on z tatusiem pod uczelnią w wózku jeździł i czekał :)

Masz racje, dla chcącego nic trudnego :)

Ojej ale mialas ciezki czas. No ale faktycznie. Dla chcacego, nic trudnego. Pozdrawiam Cie serdecznie :)

Trzymamy kciuki za studiujące mamy. Czy możemy mieć prośbę o udostępnienie i wypełnienie ankiety? http://badania.zdrowe.org/index.php/233169/lang-pl