Zgadzam się z Tobą w 100%! Właśnie przechodzę kolejną noc z rzędu z Synkiem, który nie wiadomo dlaczego zaczął się budzić w nocy po kilka razy z płaczem, a jak nie z płaczem to sobie gadać zaczyna po swojemu, a ja chcę spać! Mąż ma akurat w pracy nocki to sama z tym zostałam i naprawdę mam dość! Myślę, że każda matka ma takie uczucie czasem, że już ma dosyć swojego dziecka mimo iż je kocha, ale chce po prostu odpocząć! I nic w tym dziwnego i złego. Jak się człowiek nie wysypia, śpi po 2-3 godziny to niestety nie służy to ani matce, ani jej otoczeniu, bo (przynajmniej ja tak mam) chodzi się później całymi dniami rozdrażnionym i złości na pół świata, że zmęczenie i wogóle... A już szczytem złośliwości jest to, że Krzysiu teraz sobie słodko śpi... Nawet telefon mi spadł w sypialni i rąbnął, a On ani drgnie, ale jak tylko mąż do pracy pójdzie, a ja ledwo nogi przykryję kołdrą to się zaczyna mój nocny horror! Dlatego doskonale Cię rozumiem, popieram i ja się tego nie wstydzę, że się złoszczę na dziecko, nawet się do tego przyznaję w rozmowach z koleżankami, które też mają dzieci i doskonale wiedzą jak to czasem bywa...

Cała prawda. Amen ;)

Bardzo mądry tekst i podpisuję się rękami i nogami. Bo to tak jakbyśmy były zamknięte w klatce miłości czułości słodkości naszego dziecka. Akurat przeczytałam dzisiaj, dzisiaj patrzę - post jest jak dla mnie, po całym dniu, szarpaniny słownej, proszenia, gdzie moje włosy nie raz zostały wyrwane i paszczę musiałam trzymać dziewuszce z daleka, bo miałabym siniaki po ugryzieniu. Oj, tak. Dobrze napisane!

Myślę, że bardziej nie lubimy pewnych zachowań dziecka, denerwują nas.
Bo tak ogólnie jako ludzi to lubię moje dzieci :-))

Prawda, że czasem jej nie znoszę i nawet wywożę na noc do babci :)
I prawda, że o złych momentach się zapomina, bo przytuli, bo powie nowe słowo i znowu ją lubię i uwielbiam.

Boże!! Amen! Masz rację. Ile razy mówię zabierzcie tego bachora ode mnie bo mu krzywdę zrobię a nie chce. I ile razy spojrzą na Ciebie jakbyś była psychiczna. Bo powinnaś kochać, tulić i czcić swoje dziecko...Gówienko prawda!!...Każdy ma swoje granice wytrzymałości. I jak już się nie śpi 3 noc z rzędu, prosi posprzątaj zabawki z kuchni lub słyszy ciągłe darcie mordki, to serio można nie lubić, można się załamać...
Piękny post pozdrawiam!

to chyba będzie moja bezpieczna przystań w sieci;P

haha, ja swoich dzieci i męża nie lubię ;)
ale za to kocham na zabój.
chyba usprawiedliwona jestem :)

hehe dobre, dobre
dokładnie, chyba każdy tak ma i ja nie uwierzę, że ktoś non stop jest szczęśliwy i zadowolony zajmując się dzieckiem 24h na dobę
ja nawet jak jestem w miarę wypoczęta to jak usłyszę jakieś marudzenie Olki to działa to na mnie jak na kogoś skrobanie w styropian i zaraz ciśnienie mi skacze - no kurka w końcu to już prawie rok tego słucham i człowiek ma czasami dosyć! :)

Macierzyństwo to ciężki kawałek chleba... nie znam nikogo kto by mówił że nie ma dość swoich dzieci. Ja mam dość codziennie o 20 i całe szczęście oni już śpią o tej porze

Ja jeszcze nie mam swojego ale kiedyś zajmowałam się po 12 godzin dziećmi mojego męża brata. Byłam z nimi cały Boży dzień od przebudzenia po pójście spać i traktowałam je jak swoje i też czasem, ba nawet często miałam dość, serdecznie dość, bo ileż można mówić, prosić, a tutaj nawet krzyk nie pomagała a one stały, patrzyły z politowaniem na Ciebie i śmiały Ci się prosto w twarz... wrrr
Pewnie z Krzysiem jak się urodzi będzie tak samo. Dla mnie nie istnieją ludzie, którzy nigdy się na swoje dziecko nie wkurzyli, no chyba, że widzą je raz na ruski rok i to przez 5 minut. Wtedy może ono i jest najwspanialsze, najcudowniejsze i nieskazitelne...