rozpieszczanie, rozpieszczaniem, ale podważanie zdania rodzica w obecności dziecka to już inna sprawa:))

dorośli powinni trzymać jeden front przed dzieckiem, a to co się dzieje, gdy dziecko opuści pomieszczenie to co innego.

moja babcia rozpieszczała mnie piekąc mi ciastka i babeczki, kupując lody gdy nikt nie widział, robiąc mi na drutach najlepsze sweterki i spódniczki, zabierając mnie na karuzele gdy mama była zmęczona.

oj znam to, dzięki babci i prababci roczniak rozwalił swoją pierwszą spacerówkę, nie pytajcie jak to się stało ja do tej pory sobie tego nie wyobrażam

Wiesz, takiemu małemu to wszystko wolno, nawet pierdnąć, jak to ostatnio moja teściowa powiedziała :)

Mam uczulenie na to stwierdzenie i wręcz go nie cierpię. Dziadkowie są od wprowadzania w świat wartości tak samo jak rodzice, a nie od psucia.

oj to temat rzeka... u nas podobnie ... dziadkowie (moi rodzice) dostosowuja sie do moich wytycznych co do rozpieszczania, ale drudzy dziadkowie - hulaj dusza piekla nei ma ... :/ fuck

u mnie też czasem krytyka, czasem "dobre rady" ze strony Babć... ale tak już jest, że "skoro wychowałam już dwójkę dzieci to wiem..." ale to, że czasy się zmieniają to już inna sprawa...
Ehh ja teraz walczę z uporem mojej mamy o zakładaniu Synkowi bucików...
Mały ma pół roku, jeszcze nie chodzi i nawet jak staje na nóżkach to przecież nic mu zaraz nie będzie, że trochę skarpetki się pobrudzą, ale słyszę:
"zakładaj mu buciki, takie ładne mu kupiłam"
"to po co kupowałaś? On jest malutki i nie musi mieć butów"
"Ale tak ładnie wygląda..."
Uważam, że na buty jeszcze będzie miał czas, wiadomo od czasu do czasu, raz na jakiś czas mu te paputki włożyłam, żeby babci przyjemność sprawić, że wnuczuś elegancik i nosi jej prezent, ale nie na każde wyjście z domu!! I co tu robić?? Z jednej strony człowiek chce po swojemu zrobić, a z drugiej nie chce się wiecznie spierać o to samo....

u mnie na razie nie mają się do czego wtrącać, chociaż nosem kręcą, jak Małej coś używanego kupujemy, no bo jak to nosić coś po kimś ;)

Aszzzzz te babcie ;)

haha :)
dziadkowie są w końcu od dogadzania i rozpieszczania choć sama nie lubię tego "zwyczaju:.
na szczęście rodzixce i teściowie trzymają się naszych zasad.

U Nas jest ciut inaczej ;) Ja stawiam granice i jedni dziadkowie (drudzy maja zawsze wszystko w d...) w żartach mówią, że co za matka jestem tak dziecko tepić :P Ale jak młoda daje popalić to narzekają ;) Z jedzeniem podobnie jak u Was - nie chce jeść?? To nie. A babcia lata szykować co innego, bo może to zje, może tamto ;)
Dziadki chya tak mają :P

U nas to samo...:/ Bardzo często dziadkowie (z obu stron) ignorują moje zdanie i poglądy na temat wychowywania synka, czasami nawet wyśmiewają i twierdzą, że "kiedyś, to ble ble ble...". Może tak było kiedyś, ale ja chcę tak jak jest dziś i żal mi, że nikt nie liczy się z moim zdaniem.

Moja mama na szczęście tak nie ma. Jak ja i siostry byłyśmy małe to musiałyśmy jeść co było na obiad. Babcia nas rozpieszczała i gotowała same pyszności. Teraz jak jesteśmy u mamy to wnuki jedzą to co jest a jak nie chcą to nikt ich nie zmusza. mama tylko wcześniej pyta się co zrobić na obiad.
Ale wtrącać się lubiła, szczególnie przy pierwszym. Co ja się nasłuchałam, że odwodnię dziecko ( do 6 miesiąca karmiłam tylko piersią, wody ie dawałam, jak był upał to przystawiałam częściej do piersi). Przy drugim już tak nie było. Na szczęście mieszkamy osobno, więc mamy dobry kontakt. Ale jak byśmy zamieszkali razem to byłoby inaczej.