Matka mając jakąkolwiek wolną chwilę książki pochłania. Czyta wszystko co litery ma. Od romansideł pospolitych, gdzie to tylko on kocha ją, ona jego, a po drodze milion wrednych i zazdrosnych. Przez klasyki literatury, gdzie zachwycać się można wybitnym językiem, wspaniałymi opisami i głęboką treścią... Nawet psychologiczno-filozoficzne dzieła się z biblioteczce znajdą, co to Matka po nich leży wieczorami na łóżku i myśli zamiast spać kiedy może.

Demolka też od początku z książkami obyta. W ciąży Matka czytała na głos. Noworodkowi w inkubatorze ku rozbawieniu personelu medycznego "Opowieści z Narnii" czytała. Do dziś dnia nie było bez książki, książeczki, albo chociaż krótkiej opowiastki. I chociaż jedne mniej, drugie bardziej się podobają, to żadna książka dla dzieci tak Matki z tropu nie zbiła jak ostatnio wypożyczona pozycja z serii o Tygrysku i Misiu Janoscha... Wzięta szybko, bo ilustracje cudne. Tytuł neutralny, bo czego się Matka spodziewać mogła po niewinnym "Dzień dobry świnko"...

Serio, jakoś po tego typu wstawkach morał na temat konieczności zachowania jakiegoś porządku i ładu w życiu umknął Matce... Zdecydowanie to nie książka dla wrażliwej dwulatki, która niesamowicie wszystko przeżywa... A z drugiej strony za każdym razem chce, by dokończono czytać bajkę... 

A Wy? Jakich tytułów nie polecacie? Na czym się zawiedliście? Będę wiedziała czego w pośpiechu w bibliotece unikać...

PS. Dalej jestem zakochana w ilustracjach! W samotności przejrzę sobie inne dostępne książki z tej serii - może inne nie są tak depresyjne :)