I nie gadałaś w kościele, żeby dostać deser, a nie dlatego, żeby się modlić i pozwolić modlić innym ;) Ja Hubertowi tłumaczę, tłumaczę, aż do znudzenia. A mój krzyk na niego traktuję jako moje niepowodzenie i moją nieumiejętność panowania nad sobą i swoją złością. Dobrze, że do kościoła nie chodzimy przynajmniej odpada mi jedno miejsce gdzie Młody powinien być cicho, bo u niego to nie przejdzie ;D

Niestety za naszych dziecięcych czasów rodzic był kimś, nie był szykanowany przez psychologów, pedagogów, profesorów, ich jedne z najmądrzejszych książek, które niosą przepis na każdy problem ale zabraniają wręcz użycia podniesionego głosu itp. nie uważam żeby to było dobre. Kiedyś rodzić krzyknął, karę dał i dzieci wyrosły na ludzi, teraz dziecku nic powiedzieć nie wolno bo Ci grożą sądami, opieką społeczną itp... masakra. Niedługo dzieci będą się wychowywać samopas i ciekawe co z nich wyrośnie?! po niektórych dzieciach już widać brak jakiejkolwiek ręki. I potem chodzi takie małe, rozwydrzone, bezczelne, nie szanujące kolegów, koleżanek, rodziców i starszego pokolenia, plujące, używające wulgaryzmów i olewające totalnie wszystko. Wtedy rodzice chcą naprawiać błędy w wychowaniu, niestety wtedy to już jest stanowczo za późno. Uważam, że powinniśmy jako rodzice, opiekunowie itp... wskazywać dziecku dobrą drogę nawet jeśli czasem trzeba podnieść głos.

Ja kieruję się przede wszystkim instynktem. Na razie mnie nie zawodzi i nie zmusza do radykalnych rozwiązań :)
Znam też wychowywanie z drugiej (szkolnej) strony i śmiem twierdzić, że jest coraz gorzej. Wieeelu obecnych rodziców wychowuje bardzo nieudolnie albo wcale... To smutne i przerażające!

Wyobraź sobie, że 14 letni syn, który po 23 do domu pijany wrócił, dostał porządny ochrzan i zgłosił dyrekcji szkoły że mama go bije i mama kuratora dostała. (Muszą takie rzaczy sprawdzać) Teraz,synek wraca o 2 - 3 nad ranem, pije, pali, a matka nic nie może zrobić. Ma związane ręce. Do tego prowadzi "nasze nowe wychowanie" według którego powinniśmy postępować.

mądrze piszesz... ale w sumie najgorsze jest wpadanie ze skrajności w skrajność i trzeba to wszystko jakoś mądrze wypośrodkować ;)

rany, jakie Ty święte słowa piszesz.
staram się uczyć Emilię (H jeszcze za mała), że nie zawsze jest czas dla niej, że gdy dorośli rozmawiają to się nie przerywa, że i że i że itd.
też mam czasami wrażenie, że w całym tym rodzicielstwie zapomina się o rodzicach.

ps. właśnie za to lubię Cię czytać. za taką szczerość z poczuciem humoru.

Nie jestem matką, mam 20 lat, do dzieci mi daleko. Ale kiedy słyszę, że dzieci powinny być wychowywane bezstresowo, że nie można na nie krzyknąć ani ukarać, to aż mi się słabo robi. Nieraz widzę dzieci wrzeszczące w supermarkecie pod niebiosa, bo chciałyby wszystko z półki. Nieraz widzę dzieci biegające po kościele w przód i w tył, w prawo i w lewo, a za nimi matki na szpilkach, które ledwo nadążają, ale biegają dalej. Czasami spotykam dziecko, które siedzi z rodzicami przy stole i bez przerwy czegoś chce, wykłada zabawki na stół, gdzie jedzą dorośli, stuka w krzesło i próbuje rządzić. Przechodząc da się zauważyć konflikt matek, które toczą spór o to, że jedno dziecko sypnęło drugie piachem czy zabrało zabawkę. Wtedy myślę sobie "macie oto, kochani rodzice, swoje bezstresowo wychowane dziecko". Wychowywana byłam inaczej i dobrze mi z tym. Dziś wiem co jest dobre a co złe i nie uważam, że cały świat należy się tylko mi. Dobrze wychowujesz swoje dziecko :)

:) demolka jest dobrze wychowywana:)

Zajrzałam przypadkiem, a tu takie ciekawe tematy poruszasz, że muszę "nadrobić lekturę" i poczytać Cię więcej.
Jak bym czytała własne myśli, zarówno w tym poście jak i o nazewnictwie miejsc intymnych u dziewczynki :D 100% racji masz.
Wracając do tematu, to ja również staram się wychowywać tak jak Ty, chociaż czasem się łapie, że po przeczytaniu jakiegoś artykułu zaczynam mieć mętlik w głowie, czy na pewno dobrze robię. Widzę dużo dzieci po prostu niewychowanych. Jak mam do czynienia z taką niewychowaną 7 córką sąsiadki to łapie się za głowę, co będzie dalej?

Pozdrawiam Kamila.