Trzecia rocznica ślubu

01:52 Elenka 17 Comments

Kiedy to zleciało? Jak dziś słyszę narzekanie fotografa, że "po coś Ty się już ubierać zaczęła? Przecież czas jest!" na 40 minut przed mszą. Trzęsące się ręce Pani Matki swojej też pamiętam. I Pana Ojca, który totalnie nie wiedział jak się odnaleźć w sytuacji. Psychicznie nieprzygotowany na wychodzenie za mąż jedynej córki. I moją radość i niedowierzanie, że to Ten Dzień. Zdziwienie, że najmniejszego stresu, czy niepokoju. No może był niepokój. Czy rozpogodzi się, czy jednak nie, bo planu awaryjnego nie było. Do kościoła szliśmy pieszo.

Fot: Jan Padoł

Obrączki, które do dnia dzisiejszego mi się podobają niesamowicie. Dziś bez kółka swojego na palcu czegoś mi brak. Coś jest nie tak jak powinno być. Małża, który swoją obrączkę chciał na mój palec wkładać pamiętam. Śmiech, że jak kupił z kamykiem świecącym to niech już mi ją da, a nie dla siebie zostawia.

Fot: Jan Padoł

Oj, cyrografu podpisywanie też pamiętam! Proboszcz się śmiał, że trzeba kończyć, bo nam obiad wystygnie. I że świat mały, bo się okazało, że naszego świadka dobrze zna. Stwierdzenie "ale Wy wszyscy bazgrzecie" też pamiętam.

Fot: Jan Padoł

I sukienki wirowanie. Wiatr, co welonem szarpał. I śmiechy. Łzy. Dogadywania. Ludzi, których już nie spotkam, a którzy dobrze życzyli. Zapach lilii i róż. Dźwięk skrzypiec. Wewnętrzne przekonanie, że jest tak jak powinno być. Poczucie odpowiedniego miejsca, czasu i osoby. I tą świadomość. Że Małż stał się Małżem. A ja Prywatną Zołzą.