Podobno wspólne działania kuchenne wzmacniają więź. To nasza dziś została tak wzmocniona, że jak tylko Demolka podrośnie to z kieszonkowego na farby do włosów będzie odbijane.

Brat Matki urodziny ma, a że to Demolkowy chrzestny to pasowało koniecznie ciasto jakieś upiec.

2 sekundy po włączeniu mikser szlag go trafił. Cóż, trzeba działać trzepaczką. 

Matka wyjęła wszystko i sobie przypomniała, że w sumie w domu był kiedyś kombajn kuchenny. "Kasia" taka. Biorąc pod uwagę, że po uruchomieniu działała głośniej niż dziadkowa cyrkularka, a Demolka z wrażenia rozbiła jedyną miskę od niego, to niestety do trzepaczki trzeba było wrócić...

Kwestię podjadania wszystkiego pominiemy. 

To, że zeżarła maliny i ledwo starczyło na tort może lepiej też. 

Ale że do gotowego* ciasta włożyła łapę? Tak łapę. Nie paluch! Chciała paszczę całą, ale na szczęście powstrzymana została...

Od godziny 13, odkąd tylko do lodówki ciasto włożyłyśmy*** co 5(!!!) minut pytała:

Uwzględniając, że wujek przed 18 z pracy nie wraca to wiecie... Wizja Osła ze Shreka nasuwa się sama.

Tak. Czas spędzany z dzieckiem w kuchni ciężko zapomnieć... Zwłaszcza z tak "pomocnym dzieckiem".

Tort był pyszny! Zjedzony cały, więc Demolka ze swoim łakomstwem do rodziny pasuje. Świętować też potrafi. Fakt faktem, tak pomagała dmuchać świeczki, że na koniec wylądowała w torcie łokciami... Wujka nakarmiła łapami, sama wysmarowała się po uszy ku rozbawieniu całego stada rodzinnego... No typowe urodziny!

*już kremem wysmarowanego i wyrównanego nawet!

**zmieńcie sobie każde "R" na coś pomiędzy "J", a "L", do tego uśmiech blond aniołka i zrozumiecie...

***a Matka odetchnęła z wyraźną ulgą