Moja mała ma dopiero 9 miesięcy, więc jeszcze nie mogę odpowiedzieć na pytanie... Ale chętnie wezmę udział w losowaniu. Książeczka przyda się kiedyś szczególnie, że dotyczy takiego ważnego tematu. :-) Więc ZGŁASZAM SIĘ. monikaburblis@interia.pl Pozdrawiam... :-)

i ja chętnie się zgłoszę, choć moja półroczna Milenka jeszcze niestety elokwencją nie błyszczy :) temat ważny i dziecię trzeba będzie uświadamiać :) mój e-mail: mamania1blog@gmail.com

Niestety moje łobuziaki też jeszcze za małe i na pytanie odpowiedzieć nie mogę. Ale zgłaszam się! Chce od początku uczyc chlopcow tolerancji,a tymbardziej chce uczyc jednego synka ze w niczym nie jest gorszy od innych dzieci -mamy podejrzenie lekkiego porazenia dzieciecego.Podaje meila-annagajowiak89@gmail.com

Mój syn ma prawie 7 lat. Miałam w tym roku dylemat, dotyczący tego, czy zapisać dziecko do szkoły do klasy integracyjnej (czyli takiej, do której uczęszczają również dzieci z orzeczeniami), czy do zwykłej klasy, w której nie ma dzieci niepełnosprawnych. Ostatecznie Mati wylądował w klasie zwykłej, nieco bardziej licznej, pod opieka tylko jednej nauczycielki. Dlaczego? Dlaczego nie wybrałam mniej licznej klasy, w której są dwie Panie i nauka idzie nieco innym trybem, bo dostosowana jest do dzieci z orzeczeniami?
Nie dlatego, że są w niej dzieci niepełnosprawne! Uważam, że w dzisiejszym świecie bardzo ważne jest zacieranie i niwelowanie różnic, które powstają między dziećmi "normalnymi", a dziećmi niepełnosprawnymi. "Jednak w takich klasach najważniejsze są nie mała ilość dzieci i nie dwie panie, które się nimi zajmują, ale podejście rodziców. Bo jeśli 80 % osób zapisuje dziecko do takiej klasy tylko i wyłącznie dlatego, że jest ona mniej liczna i zdrowemu dziecku daje lepszy start, bo większą uwagę przykłada się do dzieci, które z materiałem sobie nie radzą (nawet jeśli orzeczenia o niepełnosprawności nie mają), a niewiele uwagi poświęca się szeroko rozumianej integracji wychodząc z założenia, że dzieci razem przebywają, to się polubią, to chyba nie do końca wygląda to tak, jak było zamierzone. Takie są moje obserwacje. Po rozmowach z rodzicami, po rozmowach z innymi dziećmi widzę, że potrafię sama lepiej dziecko nauczyć rozumieć i akceptować inność drugiego człowieka. Być może idea szkół i klas integracyjnych jest dobra, ale by faktycznie zadziałała musi zmienić się przede wszystkim podejście nas - dorosłych. To my musimy zrozumieć, że klasa integracyjna to nie mniejsza liczba uczniów, ale nastawienia na to, by dzieci całkowicie sprawne zaakceptowały inność i były gotowe w tej inności uczestniczyć, nie odrzucając innych ze względu na to, że czegoś nie potrafią lub zachowują się inaczej niż większość. Klasy integracyjne powinny uczyć tolerancji, a obecnej chwili w moim odczuciu tego nie robią.

Być może to, co napisałam jest nieco chaotyczne, ale mam nadzieję, że w większości zrozumiałe.

Mam nadzieję, że nasze dzieci będą potrafiły wykorzystać ideę klas integracyjnych, bo my niestety jeszcze tego nie umiemy.

mail: 84vocal@gmail.com

Moi Chłopcy może i są jeszcze mali ale już teraz potrafią pokazać mi swoje spojrzenie na świat. Dla nich wszystko jest fascynujące. To co dla mnie jest zwykłą nitką albo plastikową butelką- dla nich jest CZYMŚ, czym można się opleść, do czego można nalać wody, zrobić z tego grzechotkę. Ich świeże spojrzenie, nie skażone stereotypami codziennie pokazuje mi, że każdy z nas tak powinien potrafić- czerpać przyjemność z każdej drobnej rzeczy.
Zwłaszcza Mikołaj mnie zachwyca. Ma bardzo dużą wadę wzroku, dorosły człowiek zaraz by znalazł w związku z tym tysiąc usprawiedliwień, żeby nie pracować, nie uczyć się, nie działać. A on na przekór wszystkiemu, rozwija się zjawiskowo, jest pogodny, inteligentny, bardzo bystry i ciekawy świata! A co najważniejsze wcale go nie interesuje czy ktoś się z niego śmieje czy dziwnie na niego patrzy. Nakłada swoje okularki i cieszy się, bo widzi jaki piękny jest ten świat!
Dorośli zdecydowanie powinni brać przykład z dzieci!
marta.skrzypiec@gmail.com